Van Eemeren schuldig aan moord op echtgenote

De volksjury in het assisenhof in Antwerpen bevond donderdag Albert Van Eemeren (65) uit Ravels schuldig aan de moord op zijn echtgenote Annick Adriaenssens (56).

Vrijdag zal de openbaar aanklager “een gepaste straf” vorderen. Op moord staat in principe de levenslange opsluiting, maar als er verzachtende omstandigheden worden aanvaard, kan de straf zakken tot drie jaar met uitstel.

De advocaat van Albert Van Eemeren (65) uit Ravels vroeg de Antwerpse assisenjury donderdag om zijn cliënt vrij te spreken voor de moord op zijn echtgenote Annick Adriaenssens (56). Hij pleitte dat er geen misdrijf is, omdat de beschuldigde geestesziek was op het moment van de feiten. Van Eemeren kampte met een depressie en wilde zijn vrouw en zichzelf doden, omdat hij geen enkele andere uitweg meer zag uit hun problemen. “Dit was geen moord, maar een wanhoopsdaad”, aldus de verdediging.

“Een liefdevolle en zorgzame handeling”

Het stel had financiële moeilijkheden en leefde sociaal geïsoleerd. Het slachtoffer leed continu pijn en haar toestand zou alleen nog maar verergeren. “Hun leven was in zijn ogen totaal uitzichtloos. Hij raakte stilaan alle hoop kwijt, zakte dieper weg in zijn depressie en had alleen nog maar donkere gedachten”, pleitte advocaat Peter Verpoorten.

Annick zou hem enkele maanden voor de feiten verteld hebben dat ze naar Ellen wilde, haar dochter die gestorven was bij een verkeersongeval. Hij had beloofd om haar daarbij te helpen, als ze dat echt wilde. Die belofte was door zijn hoofd blijven spoken.

“Haar doden was in zijn ogen een liefdevolle en zorgzame handeling. Hij wilde daarmee een einde maken aan haar pijn, aan de ellende van elke dag. Hij wilde haar niet zien wegkwijnen zoals zijn eerste vrouw Suzanne, die aan kanker was overleden”, stelde meester Peter Verpoorten.

Eigen zelfmoordpoging in scène gezet

Van Eemeren zat door zijn depressie gevangen in die donkere gedachten en in november 2011 had hij zijn echtgenote gewurgd. Hij had daarna ook zichzelf van het leven proberen te beroven door een heleboel van haar pillen in te nemen, maar hij was er niet van gestorven.

Het openbaar ministerie en de burgerlijke partij zeggen dat zijn zelfmoord in scène was gezet en vinden dat de stelling van de verdediging over zijn depressie kant nog wal raakt. Uit het psychiatrisch onderzoek blijkt immers dat hij toerekeningsvatbaar is en ook was op het ogenblik van de feiten.

“Meester Verpoorten, u zegt dat u dit in samenspraak met uw cliënt pleit, maar dit lijkt mij toch eerder ontsproten uit uw eigen brein. Mijnheer Van Eemeren heeft altijd gezegd dat hij zijn verantwoordelijk wil opnemen en zijn straf zal aanvaarden”, stelde advocaat-generaal Bart Van der Veken in zijn repliek.

Pijnlijke verjaardag

De beschuldigde verklaarde in zijn laatste woord dat hij volledig achter het pleidooi van zijn advocaat stond en betuigde ook nog zijn spijt. “Ik blijf haar graag zien, ook al is ze er niet meer.” Hij en Annick zouden vandaag exact tien jaar getrouwd zijn.

De jury is kwam relatief snel tot een besluit: schuldig over de hele lijn. In de motivering verwees ze naar Van Eemerens eigen verklaringen. Hij heeft immers vanaf dag één bekend dat hij zijn vrouw op 20 of 21 november 2011 gewurgd had in hun woning aan de Weteringstraat in Ravels. Hij had haar met beide handen bij de keel gegrepen en zijn wurggreep aangehouden totdat hij merkte dat ze gestorven was. Uit de aard, de duur en de kracht van het gebruikte geweld – het keelskelet was op drie plaatsen gebroken – bleek volgens de jury duidelijk zijn intentie om haar te doden.

Zelfmoord bega je… zelf

Ook over de voorbedachtheid bestond geen twijfel: Van Eemeren had zelf verklaard dat hij was opgestaan met het idee dat hij haar die dag ging doden. Hij overwoog eerst om haar met een kussen te verstikken, maar besloot dan om haar toch maar te wurgen.

Ook al hadden ze misschien enkele maanden voordien gesproken over een gezamenlijke zelfdoding, de juryleden geloofden niet dat de wurging op het ogenblik van de feiten met de instemming van het slachtoffer was gebeurd. Ze vonden zijn schuld dan ook bewezen. Overigens, zelfs als er het slachtoffer vragende partij was of toestemming gaf, dan nog blijft het moord. Zelfmoord bega je immers… zelf.

Ook opmerkelijk: in de motivering werd wel met geen woord gerept over wat de verdediging gepleit had, namelijk dat er geen misdrijf was, omdat Van Eemeren geestesziek was op het ogenblik van de feiten. Zijn advocaat had aangevoerd dat de beschuldigde met een depressie kampte en zijn vrouw en zichzelf wilde doden, omdat hij geen enkele andere uitweg zag uit hun problemen. Maar daar had de jury blijkbaar geen oren naar gehad.

bron: politics.be

 

Antwerpen Justitiepaleis

© stipoteam